04 Aralık 2022 Pazar
Neslihan MURADOĞLU
Neslihan MURADOĞLU
28.09.2022 20:55

AYLAN! ADINI MIH GİBİ AKLIMDA TUTUYORUM

Attila İlhan, “Ben sana mecburum bilemezsin” şiirinde böyle der.

Mıh gibi.

Bu bir aşk şiiri elbette ama benim aklıma mıh gibi saplanan görüntü bambaşka.

O kırmızı tişörtlü bebeği o sahilde yatarken gördüğümde yıllardan 2015 idi.

Akyarlar Fenerburnu sahili diyordu haberi anlatan. Ben o sahili hiç görmemiştim.

Ne kadar ağladığımı bilmiyorum. Onu o ana getiren hikâyenin minnacık ayrıntılarının içinde -susaması, çişinin gelmesi, korkması, hayattan kopması- ne kadar boğulduğumu bilmiyorum.

Birkaç hafta önce o kıyıda yapılan anlamlı eylemin fotoğraflarına baktım.

Aklımdaki mıh ne kadar paslanmış ve saplandığı yeri nasıl hasta etmiş, o anda anladım. Kırmızı tişörtleri ile Aylan gibi kıvrılıp yatan gönüllü kardeşlerimin cesur eylemini alkışlıyorum.

Eylemsizlik kanıma dokunuyor çünkü.

Bu coğrafyanın kaderi olan hüzün, kâh Güneydoğu Anadolu’da kâh Bodrum’un bir kıyısında kendini gösteriyor. Belki de ‘bu gezegen’ demeliyiz ne dersiniz?

Bu insanlar bir umutla çıktıkları o yolda kayıp gidiyorlar bu hayattan.

Kimse istemiyor onları. Biz de istemiyoruz. Kimse kendi gibi olmayan kimseyi istemiyor aslında.

Temizlik şirketi temizlik yapmaları için Roman vatandaşları kullanıyor. Temizlik yapılan evin sahibi “Çingeneleri yolladılar!” yorumunu yapıyor. İyi de nerede çalışacak çingeneler? Temizliğe de mi gelmesinler? Kendileri ile ilgili ön yargıları alın terleriyle yıkayıp temizlemelerine de izin yok mu?

Odun sipariş ettim. ‘Odun işi çingenelerin eline düşmüş, aman dikkat!’ uyarısı geldi yüksek mevkilerden!

Nakliye şirketleri çeşitli ülkelerden mülteciyi çalıştırıyor. Ondan da memnun değiliz. İstiyoruz ki eşyalarımızı taşıyan ameleler bile bize benzesin. Ama biz amelelere benzemeyelim.

Bunlar eleştiri değil aslında. Tam değil yani.

Bu arada yazarken çingene dememin sakıncalı olacağını düşündüm. Oysa ben çok severim çingene lafını. Çingene sözcüğü ‘çin çin’ yankılanır, onların renkli canlı doğal sesleri gibi zihnimde. Ne küçümseme niyetindeyim ne de alay etme.

Ben kimim ki? Ne hakkım var?

Beğenmemeye, istememeye?

Tuna’ya bir şiir yazmıştım o çok küçükken. Benim ona mirasım işte bu sözcükler.

Belki içinizde şiir seven vardır, bu yazı bir usta şairin sözcükleriyle başladı.

Bir çırak şairinkiyle bitmiş olsun.

 

Tuna’ya

Yürüyeceksin

Yaseminler çıkacak önüne

Gözlerini kapatıp bekleyeceksin

İçine çekerek güzelliklerini,

Geçmeyeceksin.

Çingene çocukları çıkacak karşına

Seveceksin

‘Bitli olur onlar’ diyecekler, ‘aman uzak dur!’

Dinlemeyeceksin.

Bir melodiyi kulağında

Bir resmi gözlerinde

Bir tadı damağında...

Bir aşkı kalbinde,

Bir fikri aklında,

Biriktireceksin.

Dün beyaz olanın yarın nasıl karardığını görüp

İrkileceksin.

Vazgeçmeyeceksin

Bir solucanın

Bir balinanın

Bir biberiyenin

Bir derenin

Yaşamdaki tartışmasız önemini

Öğreneceksin.

Bir eskimo gibi soğuğu

Bir kızılderili gibi ağacı

Bir Afrikalı gibi toprağı

Kanında var olan Asyalı gibi

Dağları

Hissedeceksin.

 

Hayvansın aslen...

Dilerim bir bitkiye de dönüşmeyeceksin.

İnsan olmanı isterim en çok.

Duyargalı

Omurgalı.

Ama çok zor inan bana.

Deneyeceksin.

Neslihan Muradoğlu – 2016 İstanbul

 

Not: 2016’da İstanbul’da imişim. 2022’nin canım Eylül’ünde Bodrum’dayım. Kızıma mirasım bugün de aynı.

Son Haberler

©2016 - BHM | BODRUM HABER MERKEZİ info@bodrumhabermerkezi.com